Zoals inmiddels bekend zou ik bij nader inzien op 21 oktober de halve marathon lopen, door allerlei omstandigheden en ook gewoon het eenvoudige besef dat een hele te veel te vroeg is en misschien ook wel iets wat ik niet wil, gezien de enorme betekenis die dat voor je lichaamsbouw heeft. In ieder geval, vandaag was het toch eindelijk zover, de dag waarnaar ik lang had uitgekeken. De dag ervoor op de verjaardag van m’n moeder had ik me tot hilariteit van omstanders helemaal volgestopt met pannenkoeken en andersoortige koolhydraatrijke dingen. Misschien iets te veel. In de dagen voor de dag dat ik al even in de stad was, was ook goed duidelijk te zien dat de stad werd overspoeld door marathonlopers. De meest excentrieke figuren, waaronder een man die gedurende zijn verblijf in de hoofdstad er fier rondliep met een tros bananen met de gedachte die nimmer los te laten (je weet maar nooit).
Uiteindelijk dus de start. De organisatie had mij verteld dat ik doordat ik opnieuw was ingedeeld in het laatste startvak terecht kwam. Na lang zoeken bleek dit niet waar, want ik moest helemaal vooraan starten, waardoor ik m’n warme kleding kwijt ben geraakt. (Misser 1 en 2.) Vervolgens kwam de warming up (een soort mislukte klap eens met je handjes) en werd nog even de uitslag van de marathon opgelepeld (applaus voor Kamiel Maase – ja, fijn, maar niet nu – en de marathon is gewonnen door “een Keniaan”). Voor de start had ik eigenlijk al snel de pacer van 1:35 opgezocht, niet gespeend van enige ambitie, maar ik ging lekker van start. Wel wat moeite met de enorme massa’s mensen waarmee je samen loopt, uiteindelijk ben ik toen ook nog ergens voor de pacer beland.
Toen ik naar de start liep viel me al op dat veel supporters na de marathon de moeite niet meer hadden genomen om te blijven staan en wat dat betreft was het met name in de Watergraafsmeer een dooie boel. Ik dacht met weemoed terug aan de 10 km van de Enschede Marathon… De daaropvolgende tocht naar Zeeburg leek schier eeuwig te gaan duren, maar eenmaal aangekomen hield ik voor mezelf vast dat ik dan enkel nog de Stadhouderskade af hoefde, het Vondelpark en racen maar. Alleen die Stadhouderskade bleek aardig lang, mede door gekluns en gekloot bij de verzorgingspost waar ik nog bijna tegen een medeloper was aangelopen omdat een aangever met andere dingen bezig was (misser 3).
Ook was het stuk bij de Weesperstraat ook aardig gemeen. Inmiddels kwam de pacer voor 1:35 nog even voorbijfietsen, dus ik zette even een tandje bij, maar moest uiteindelijk toch achter hem blijven. Toen het Vondelpark (bekend terrein op hardloopgebied) kwam was het eigenlijk vrij snel voorbij en kon ik me opmaken voor de eindspurt. Misschien iets te vroeg ingezet, maar wel in een verschrikkelijk tempo (mede door de nogal zeer pijnlijke muziek in het stadion, die ik ondanks dat ze dat niet konden weten wel wil betitelen als misser 4) met als gevolg een uiteindelijke tijd van 1:34:44. Ik kan best tevreden zijn!
Concluderend: een mooie race, ondanks dat het geen hele was. Overal waar ik met de organisatie te maken kreeg lieten ze het afweten, maar al met al kunnen we toch terugkijken op een leuk avontuur. Misschien kom ik nog wel eens terug, maar waar ik zeker ben is de 40e van Enschede!
