Jorasho.nl

Je hebt de hele dag een beetje in de sauna gezeten. Iedere keer moet je voordat je binnengaat langs de receptie alwaar je oude lerares Frans zit. Vervolgens aan het einde van de dag ga je je omkleden om naar huis te gaan en terwijl je je omkleedt hoor je op de achtergrond het nummer ‘I’m in love’ van Aretha Franklin (bitch die alleen over liefde kan zingen ) en je besluit als vanzelf en ook nog haarzuiver (!) mee te zingen uit volle borst. Het werd tijd om wakker te worden.

Bij wijze van oefening voor de halve marathon die komen gaat had ik het op redelijk korte termijn bedacht om in m’n stadje Enschede vandaag mee te doen aan de Singelloop. De tiende editie, dus daar wilde ik zeker wel bij zijn. Alleen, eigenlijk bijna niets klopte. De voorbereiding (maar 1 keer gelopen in de weken voor de wedstrijd), de voeding (de avond of beter gezegd nacht ervoor nog dik aan de alcohol), de rust (een uurtje of VIER slaap, en wat voor een slaap), het weer (21 graden, zonnig, veul te warm dus) en nog andere dingen waar ik niet over zal uitweiden, maar die alles overziend het stempel ‘verre van ideale voorbereiding’ wel rechtvaardigen.

Maar anderzijds was ik zo bloedje fanatiek als een prof, of misschien wel twee profs, gebrand om hier een tijd neer te zetten die – ondanks al die ellende in het voorafgaande beschreven is – er zeker zou staan. Als je een paar dagen ervoor 10 km in 14.2 km/u kan doen, terwijl ik dat in april nog in net geen 13 km/u deed, dan moet daar toch iets mogelijk zijn. Enfin, bloedjefanatiek, met vooral een enorme prestatiedruk door mezelf opgelegd stond ik om half 3 aan de start.

En toen ging het boeltje lopen. Na 2 kilometer toen er een beetje helling in het parcours kwam, kreeg ik in m’n kuiten een gevoel dat er waarschijnlijk was gekomen door een nachtelijke fietstocht door het Twentse land die avond ervoor, waardoor ik me in feite niet in staat achtte de 5 EM te voltooien laat staan 10 EM. Maar gelukkig stonden er best wat supporters langs de kant en mijn motivatie (zie bloedje fanatiek) deed de rest. Bij het begin van het tweede rondje ook weer even een moeilijk punt, als je ziet hoeveel er van de groep afvalt die enkel 5 EM doet. Deze mensen zijn namelijk erg handig om achter te blijven plakken…

Laten we zeggen ongeveer 3 kilometer voor de finish werd het ineens toch verdomde lastig. Hoewel aflopend begonnen m’n kuiten echt te schreeuwen van ellende. Steeds even rustig aan doen, stapje terug, want je wil nog wel wat bewaren voor de eindsprint. En jawel, een metertje of wat zal het wezen (100? 200?) voor de finish de eindsprint ingezet, waarin ik zo pardoes nog eventjes zeker 5 man voorbij geracet ben (hallo? zag ik daar een lichtflits?), uiteindelijk op weg naar een eindtijd van 1:14:14, wat neerkomt op een snelheid van ruim 13.0 km/u. Nu deze zelfde snelheid nog in Amsterdam houden! Maar nu eerst…. de douche.

Toen ik hedenmorgen in charmant kostuum naar MTV zat te kijken kwam hier onder andere de nieuwe plaat van de Foo Fighters voorbij. Erg goede clip, erg gaaf, lijkt me erg mooi om te zien hoe die nou eens is gemaakt. Het betreft het nummer ‘Pretender’. Heel erg mooi, gave plot en hele goede effecten, maar bovendien een ouderwets goed nummer. Ik ga niets verraden, kijken dus!

De hardlopers onder u zullen zich wel afvragen, wat komt er terecht van die jongen. Wordt er nog een beetje getraind of staan die schoenen te verstoffen in de kast? Nou, om eerlijk te zijn, sinds ik weer met de krachttraining ben begonnen is het er een beetje bij in geschoten. Maar soms pak ik ze er nog wel eens bij. Maar aangezien het nog maar een ruime maand is tot de ING Amsterdam Marathon wordt het toch eens tijd wat te gaan doen. Hieraan dragen diverse dingen bij, te weten:
- oefening: vandaag vanuit het niets een ruime 10 km in 14.2 km/u gedaan;
- wedstrijdervaring: we gaan aanstaande zondag de Singelloop in Enschede doen, heb ik zojuist besloten;
- gevoel voor realiteit: inmiddels is het officieel: het wordt tóch de halve marathon die ik in Amsterdam ga lopen!

Ekdom, je wordt weer bedankt, ik ben weer verslingerd aan een totaal onbekend nummer! Dit keer het nummer Fragment Eight van Kenneth Bager (Kenneth wie zei u?). Ja, voor wat dat betreft weinig helders onder de zon. Maar dit nummer heeft een erg lekker ritme, goed voor lange ritjes in waggelende treinen. Aanstekelijk lalalalatje, stukjes die erg doen denken aan ‘Trick Me’ van Kelis (en die was duidelijk eerder, maar in dit geval goed gejat). Alleen beste Gerard, het is wel van een album uit 2007, oftewel hoe heet van de naald wil je het bijna hebben! (Oke, er is nieuwer, maar om het als oud te bestempelen is ook niet de natuur van dit nummer eerbiedigend).