Je loopt gisteren een leuk rondje in een beste tijd, ondanks de kleine zeertjes. Je wordt ’s ochtends wakker en denkt toch dat het niet echt beter voelt. Je besluit toch maar een route uit te zetten. Je loopt naar je startpunt, eigenlijk al met een kutgevoel in de benen. Je start. Je stopt na nog geen 50 meter maar, het tempo ontbreekt, het gevoel ontbreekt. Je voelt dat als je dit zou doorzetten je je misschien morgen nog slechter zou voelen. Kut. En dat was dan ook meteen maar kruisje 2.
Monthly Archive for mei, 2007
Vorige week had ik in het kader van een project voor mijn studie een college aangaande marketing. Tot nog toe had ik dat eigenlijk niet gehad en bestaat veelal de opinie of op z’n minst de gedachte dat ‘met een beetje reclame’, liefst door een gladde bedrijfskundige of communicatiewetenschapper het wel goed moet komen. Des te beter om ook aan technici in spe als ik een dergelijk college te geven. Hoewel het er eigenlijk helemaal niet om ging zat ik me eigenlijk te bedenken hoe goed een bedrijf als Apple het in deze context doet. Verschillende producten voor verschillende submarkten, die weer op een elk specifieke wijze worden bereikt. Duidelijk onderscheid waarop het bedrijf zich wenst te richten (getuige het feit dat laag geprijsde machines zoals bij Dell niet eens bestaan).
En dan die keynotes, waarbij de halve wereld kwijlend aan de knieën van de CEO ligt om te kijken welk nieuws er nu weer in de schappen komt, spreekwoordelijk ligt de knip alweer klaar. Ieder ander bedrijf zal daar met jaloezie naar kijken. Misschien wel vooral omdat men altijd weet te verrassen met dingen die het publiek eigenlijk nooit had verwacht. Een computerbedrijf wat op een computerbeurs niets aankondigt wat met computers te maken heeft? Begin juni is de tweede kans. Wie weet…
De eerste smet op het blazoen, zo zou je het kunnen noemen. In mijn trainingen voor de 10 kilometer in het verleden en de trainingen voor de marathon heb ik trouw al m’n trainingen gevolgd. Tot vandaag. Het begon eigenlijk afgelopen zondag met een duurloopje over 10 kilometer onder het motto ‘zo hard mogelijk’. Vorige keer dat ik zo hard mogelijk mocht rennen was een week voor de 10 kilometer en toen bestond dit uit 5 kilometer hardlopen. In de totale hitte en dan mij vragen zo hard mogelijk te gaan is vragen om problemen. In een (voor die tijd, ik maak progressie) bezeten tempo heb ik toen de afstand voltooid, waarna ik de dag erna nauwelijks meer van de trap af kwam. Te vroeg gepiekt? Al met al is het toen toch nog goed gekomen.
Maar zondag moest ik dus weer zo hard mogelijk lopen en ik had hiervoor een leuke route door de bossen naar Hengelo voorzien. De eerste keer dat ik dit heb gedaan heb ik waarschijnlijk wel over verteld, maar was in de stromende regen en bovendien leverde het me een vreemde blessure op die voor m’n gevoel in de rechterhelft van m’n rechtervoetzool zat. Geen documentatie op het internet. Maar al met al liep ik eigenlijk gewoon door. Nadat ik ontdekte dat het rollen met de voet over een fles leek te helpen, was het toch binnen een week opgelost, ondanks het blijven belasten (stoute jongen!).
Deze zondag ging mooi, het was lekker weer en tot ongeveer 2/3e ging het goed. Daarna ontstond de behoefte om het toilet te bezoeken, ik vraag me toch af hoe andere lange afstandslopers dit toch altijd doen. Ook water drinken is een kunst die ik nog niet geheel onder de knie heb. Maar vervolgens kwam precies hetzelfde gevoel naar voren in m’n linkervoet als enkele weken ervoor in de rechtervoet – op precies de gespiegelde plek.
Nou was m’n eerste training vandaag pas, dus nog even tijd om te herstellen, maar welke inspanning ook, het leek niet veel te helpen. Althans, in de praktijk. Na wat rekken, strekken en dergelijke voelde het best oké, maar eenmaal gestart met een (normaal) inmiddels bescheiden loopje van 25 minuten, voelde ik na amper 200 meter al aan dat ik dit maar beter niet kon voortzetten. Teleurgesteld naar huis gelopen, wat heet een teleurstelling…
Als je dan eenmaal besmet bent met het nummer zoals hieronder beschreven en je vraagt je af hoe je hier dan op zou moeten dansen… ook dan helpt YouTube graag. In een bijzonder komisch filmpje lopen drie English men als gekken heen en weer te stuiteren. Overigens is de plaat de komende week freakandel speciaal.
Doet me trouwens ook ergens denken aan dit filmpje.
Ligt het aan mij, of komt er tegenwoordig bijzonder veel nieuwe soul voorbij zetten. Niet in de laatste plaats is dit van Nederlandse bodem. Had ik het eerder over Wouter Hamel (inmiddels ook in de iTunes Store), wil zeker ook Dennis noemen, ook in het buitenland valt bijvoorbeeld Nicole Willis met het nooit vervelende (althans, tot nu toe niet) Feelin’ Free (kort stukje, kan zo even niet een verkoopplaats vinden) op. Maar nu is er ook uit Nederland weer een rijzende ster, namelijk Rose. Eigenlijk moet ik zeggen dat ik alleen de 10 laatste seconden van het nummer zo mooi en goed vind (ik met mijn orgeltjes- & keyboardpassie), dat alleen dat al de plaat maakt. Luister even mee (het nummer heet Alone)!
