Nou beschouw ik mezelf als een vrij politiek geengageerd persoon en zo dacht ik als vervolg op de eerste dag ook vandaag eens naar de algemene beschouwingen te kijken. Nu vind ik het op voorhand een vreemd idee dat een minderheidskabinet met 2 maanden houdbaarheidstermijn (ongeacht de afloop na 22 november) nog op deze wijze plannen kan maken en indienen waar juist terughoudendheid het codewoord was, zoals afgesproken.
Maar Balkenende heeft blijkbaar gisteren het journaal gekeken en daarna besloten geen felle debatten te willen met Wouter Bos en ten gevolge daarvan heeft hij besloten op elke vraag die ook maar enigszins op toekomst betrekking heeft geen antwoord te geven, omdat dat zogenaamd als een mening van de CDA-lijsttrekker opgevat zou kunnen worden (uit angst dat hij dan andere dingen zegt dan nu als premier). Het mag blijkbaar enkel over het verleden gaan en dan nog wordt constant over cijfers gedebatteerd, waarbij hij niet feitelijk tot de kern wil doordringen in die zin dat onder de drie kabinetten Balkenende de armsten van de samenleving er netto enkel op achteruit zijn gegaan, hoe leuk de cijfers ook te presenteren zijn.
Deze krankzinnige vertoning, van een premier in een debat die iets verdedigt, wat hij niet lijkt te verdedigen en die als hij iets vindt en de ander vind iets anders enkel denkt te volstaan met de opmerking dat ‘men het niet eens zal worden’ in plaats van te debatteren op grond van reden en feit… ik heb het anderhalf uur aangezien, maar dit is teveel van het goede.
Het is mijns inziens te hopen dat dit kabinet zo spoedig mogelijk het veld ruimt en plaats maakt voor een groep die werkelijk op z’n minst haar plannen durft te verdedigen en die daarnaast een goed en solide plan maakt waarin dit keer eens de zwaarste schouders de zwaarste lasten dragen.
… oftewel, skaweek september 2006, het slotsalvo. Waar het begon met veel tokyo ska (zie onder) was het slot van heel andere orde, namelijk de Aggrolites en de Slackers stonden op het programma. Voor de Slackers was het het 10e achtereenvolgende jaar Melkweg, dus op zich reden voor een mooi feestje. Gevaar is alleen dat na zoveel moois het moeilijk nog te overtreffen valt.
In ieder geval, bij wijze van een eerste hoofdact annex toch een beetje voorprogramma (de mogelijkheid een toegift te bedingen was er echt helaas niet) begonnen de Aggrolites te spelen. Mooie show, goede nummers, met name de toetsenist sloofde zich flink uit voor z’n publiek, erg bijzonder en het nummer waar ik nog op gehoopt had (Pop the Trunk) kwam gelukkig ook, hoewel het niet op het touralbum kwam. Al met al reden voor een deftig feest, vergezeld van veel zweet ende plezier.
Echter, dan komen ook nog daarna de Slackers. Zoals gezegd een jubileum en dat werd ook goed gevierd: iets minder spannend was het wel, maar podiumgedrag: geweldig. De saxofonist die op een gegeven moment op het podium lag, trappelend met de beentjes in de lucht. Voor mij de eerste keer, veel bekends gehoord wat natuurlijk mooi is, maar ook onbekende nummers, maar zeker niet minder goed. Na een toegift van drie nummers (!) ging het lampje en het gordijn ging dicht.
Overigens is deze avond met dank aan Dr. Ska en de Melkweg, die mij resp. twee toegangskaartjes voor de show en een album van de Slackers cadeau gaven. Nu heb ik dus ook alleen twee dezelfde Slackers albums!
Uiteindelijk: moe en voldaan, klinkt afgezaagd. TSPO maandag was eigenlijk wel het allermooiste feest, zo geslaagd, dat zie je maar zelden. Enige vrees die ik heb is dat we vanaf nu weer een jaar zullen moeten wachten… (Is de pijn in alles tegen die tijd wel over, trouwens)
In deze week vol concerten en anders leuks (zoals hieronder ook al viel te lezen in deel 1 van dit tweeluik, dit is dan tevens ook het slot) was het vandaag (of beter gezegd: gisteren) de beurt aan TSPO om in Tivoli Utrecht op te treden. Nu was dit een laatste moment gevalletje, ook omdat ze vrijdag nog in ‘Raymann is Laat’ zijn te zien (ga dat zien!!!), maar daarom niet minder geldig.
Het publiek leek in eerste instantie niet aanwezig en na aanwezigheid (volle zaal) bleek het gebrek aan voorprogramma vanuit Tivoli ervoor te zorgen dat met name in het begin het publiek een beetje een tamme boel was (van de Melkweg niet te zeggen). Het kwam later wel weer wat op gang, maar toch was aan de groep zelf ook wel te merken dat ze het minder naar hun zin hadden dan eerder. Maar desondanks een mooie show, vooral voor mensen die niet beter weten.
De persoon die me getipt had niet een tweede keer te gaan zo kort na de eerste keer heeft dus in feite gelijk gekregen, maar wel wil ik zeggen dat ik eigenlijk geen moment spijt heb gehad, een leuke avond, een mooi t-shirt voor een mooie prijs, een handtekening van de gitarist en de setlist.
Na afloop terug door Amsterdam gelopen (ik weiger in de nachtbus te stappen, maar dat is iets anders) en zo ontdek je nog eens wat beroepen: mensen die ’s nachts als het tramverkeer stil ligt aan de trambaan werken. Wat een rotbaan moet dat wezen.
Vrijdag de Slackers en de Aggrolites, eens zien of hen het lukt om over dit Japanse ska-feest heen te komen.
Lang heb ik naar deze week/weken uitgekeken, de week dat toevalligerwijs allerlei helden tegelijkertijd ons kikkerlandje aandoen voor een paar concerten. Weliswaar helaas de Skatalites in Mezz Breda moeten skippen vanwege logistiek evenals The Selecter, maar vandaag voor de eerste keer in de week Tokyo Ska Paradise Orchestra. In de Oude Zaal van de Melkweg.
Om eerlijk te zijn, ik had van te voren de gedachte dat de Oude Zaal veel te klein was voor zo’n groep, zeker als je op YouTube enzo naar filmpjes zoekt en kijkt wat voor tenten ze elders platspelen. Het was dan ook behoorlijk druk, uitverkocht (misschien, geen idee van), maar met zulke dans moet je je ook een beetje kunnen bewegen. Een mengeling van ska-liefhebbers, Japanners en punkers of een combinatie ervan was vanavond het publiek waar deze helden mochten optreden.
Veel te kort. Het was een geweldig feest wat volgens de setlist (voor 80% in het Japans, waardoor de meeste nummers van tevoren toch moeilijk te voorspellen waren) en de technische data om kwart voor 10 zou beginnen. Dit werd helaas kwart over 10, maar toen het eenmaal zo was kwam het echt goed los. Je wil er eigenlijk niks van missen en komt zowaar in extase, zo ongeveer. Moeilijk te omschrijven maar dit zijn werkelijk waar zulke podiumbeesten, die moet je hebben gezien als het je even interesseert.
En die kans die is er nog. Woensdag spelen ze nogmaals in Tivoli de Helling in Utreg. Zonder reclame te maken natuurlijk, maar wil je een hopelijk net zo goed feestje meemaken, ik zou erbij zijn. Zelf ga ik natuurlijk ook weer. Ik sprak wel iemand die me niet aanraadde nogmaals te gan omdat het tegen zou kunnen vallen, maar ach…. tegenvallen? Dit? Al is het 75% van het feest van vanavond, dan nog is het meer dan geweldig!
Het is toch wonderlijk zo’n serie en dat dit ook nog kan op de Nederlandse televisie. Vanavond te gast Henkjan Smits. Houding vooraf: ik heb wel eens naar z’n KX radio programma geluisterd, en natuurlijk z’n kop bij Idols gezien, zal wel een botte dork zijn met weinig smaak. Ik had me voorbereid op een avondje vroeg naar bed, dus. Gezien het tijdstip allerminst het geval.
Ondanks het feit dat de man z’n werk ook maar doet en een beetje in een genre van de popmuziek wat me zeker op dit moment weinig aanspreekt (al was het maar om de te strakke formatting van radiostations en bijbehorende rotatie), hij heeft er wel kijk op. Mensen die je bij Idols ziet kunnen doorgaans niet zingen, maar het draait om meer zoals voorbeelden als Herman Brood en Paul de Leeuw wel laten zien. Iedere nuchtere Hollander zou hun naam kunnen noemen. Voor de rest, veel mooie, smaakvolle fragmenten, maar anderzijds ook soms een uitstapje naar tv die je toch nooit kijkt, omdat het je niet trekt (Patty’s Posse in het specifiek).
Toppunt was echter voor mij toch wel het fragment van Billy Preston, That’s the way God planned it, waarbij de uitvoerende halverwege zo ‘de smaak te pakken heeft’ dat ‘ie als een gek over het podium begint te dansen, prachtig! (Trouwens, dat fragment van Bruce Springsteen was mooi, evenals A Young Person’s Guide To Becoming a Rock Star, die moet ik zien!)