Goeiemorgen beste wereld, ik kom net terug van geweldig feest. De titel zou doen denken dat ik een enorme player ben verworden, maar de conclusie hiervan zal volgen in het vervolg. In ieder geval, de zomer kon bij voorbaat niet meer stuk gezien het feit dat (ondanks dit ook al mooie weer, wat me bovendien een leuk tintje heeft opgeleverd) zijn zowel de Skatlites, Tokyo Ska Paradise Orchestra EN de Aggrolites EN de Slackers in het land.
Vanavond de eerste van dit rijtje, te weten dus de Skatalites. Terwijl het buiten 30+++++ graden was en nadat men behalve het kaartje ook het verplichte kerklidmaatschap van 3 euro had voldaan, had men binnen Rude Rich & The High Notes geregeld om het publiek wat op te warmen. Dat was natuurlijk gezien a. de capaciteiten van RR&HN b. de temperatuur c. het temperament van het publiek een koud kunstje. Bij de eerste paar tonen stonden de voorste rijen al te zweten als een tierelier en wat is het geluid toch ook goed geregeld ten opzichte van andere tenten waar de muziek gewoon hard staat, maar zo hard dat het pijn doet aan je oren.
Maar dus, na een aantal liedjes, wat tributes, wat toespelingen op het trouwens waarschijnlijk ook zeer goede optreden van Derrick Morgan eind augustus, eigenlijk al genoeg om de act op zich te wezen, kwam uiteindelijk het moment dat de Skatalites het podium gaan betreden, na wat gesoundcheck natuurlijk, maar dat spreekt voor zich.
Op zich is de Paradiso wel een tent waar je niet zomaar terecht komt, je moet echt wel wat voorstellen wil je die zaal mogen bespelen, dat is in feite best grappig. Maar de Skatalites, als ongeveer de uitvinder van de skamuziek zou je gebrek aan belang voor de muziek, ondanks het feit dat de meeste mensen er nog nooit van hebben gehoord niet kunnen verwijten.
Het zijn in feite kerels van eigenlijk over de middelbare leeftijd, maar wel erg gezellig en na al die jaren nog steeds lekker met de muziek bezig. De zaal ging dan in feite ook uit z’n dak. Ik heb nog nooit geweten dat er zo veel skafans waren in dit kikkerlandje en dan was toch zeker niet iedereen er ook nog eens. Een kennis zei me na afloop dat skamuziek iets was voor veertienjarige meisjes wat je twee jaar in je leven luistert, maar dat is wat mij betreft voor mij toch een misvatting. Dat bewees zich ook wel in de samenstelling van het publiek.
Van jong tot oud, zelfs hele verschillende generaties, onder andere ook een vrouw die al op een rollator zat en ook nog voorin en die kreeg ook alle respect van de medemensch die daar voorin stonden. Daarbij werden ook voortdurend mensen nog op het podium geholpen, waaronder een meid die bij die vrouw met die rollator hoorde en die ik uiteindelijk nog op wat onhandige wijze (ik blijf mezelf) het podium op heb weten te brengen. Ook een topmeid, constant ook bezig d’r gezelschap te vermaken, praatjes maken met totaal wildvreemden, rood shirt, meisje 23, naar de cijfers op d’r shirt, zou d’r graag nog wel eens spreken.
Dat geldt zeker ook voor deze band. Ik hoorde dat ze ergens in september weer in ons landje staan en ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik het aan me voorbij wil laten gaan. Krom van het skanken en met stijve benen en voeten verblijf ik en groet ik u, het is tijd om naar bed te gaan.
