Toevalligerwijs was al bepaald dat ik dit weekend in Amsterdam in het ouderlijk huis zou verblijven. Toen ik via via ontdekte dat op zaterdag de tweede editie van het minifestival Dutchska zou plaatsvinden (in de Melkweg, voor de volledigheid), was ik vrijwel zeker hierheen te gaan.
In het verleden had ik hier naar gekeken, maar je weet nooit hoe je agenda verloopt, van die dingen, maar uiteindelijk leek het me best een prettige besteding van mijn tijd. Helaas ging dit gepaard met een iets minder prettige besteding van mijn geld, te weten van 22 euro en dan was ik slechts binnen.
De opzet is best leuk bedacht: men heeft 2 zalen, waarin steeds beurtelings in een van deze een band speelt en tegelijkertijd in de andere een DJ plaatjes aan elkaar draait. Zo mis je niks, maar kan je als de muziek je niet bevalt alsnog de andere zaal opzoeken.
Qua line-up viel het me wel wat tegen dat uptempo-ska wel buitengewoon goed vertegenwoordigd was. Nou heb je eigenlijk ook meer Jamaicaans bloed nodig in je aderen om de first-wave gelijkende ska te produceren, dus misschien is dat een redelijke vergissing voor mij als nieuweling.
Maar de uptempo-ska bevalt ook best en samen met de grote aantallen pogo-punk-types die aanwezig waren. De Hardheid wist ik al van hoe ze waren, maar ik had ze eigenlijk nog niet zien spelen. Een groot feest, ik had eigenlijk niet anders verwacht. Naderhand de J-Stars, die ik eigenlijk nog niet heel bewust kende, maar die wel zijn blijven hangen met hun aanstekelige muziek en opzwepende manier van het publiek bespelen.
Vreemd genoeg waren er halverwege de avond vrij weinig acts geprogrammeerd die mij (en ik denk ook anderen konden bekoren). Veel ska met punkinvloeden en ook een band die volgens mij op goedkope wijze andermans deuntjes aan het lenen was, als ik me niet vergis. Bovendien had de Melkweg het geluid ook best wat beter op orde gehad mogen, soms tetterde het in je oren met een kwaliteit dicht bij de pijngrens.
Maar als het even niet beviel was het goed mogelijk om ondertussen even op te laden bij een van de friettenten in de buurt of het café van de Melkweg zelf, waarschijnlijk peperduur, gezien het feit dat een glaasje slootwater al voor 2 euro de toonbank over ging.
Wat de mankementen goedmaakte, of beter gezegd wie, was wat mij betreft toch Winston Francis die samen met Rude Rich and the High Notes als gelegenheidscombinatie de slotact van de avond vormde. Zelf had ik al voorzien in de drukte door op tijd goed te staan en om iets voor elven startte het spel.
Eigenlijk te goed en te gek voor woorden, op een gegeven moment kwam de beste man nog midden in het publiek dansen, maar ook zonder dat spatte de gemoedelijkheid ervan af. Goede nummers, leuke man, humor. Het uur vloog om en aan het eind van de avond stond ik al een rij voor het podium. Na (gelukkig) een goede toegift tot de conclusie gekomen dat ik geen geld had om de CD aldaar te kopen, dus misschien had ik toch beter van het bier af kunnen blijven 
