Vaak krijg ik als ik in Amsterdam in het uitgaansleven mijzelf presenteer als inwoner van de stad Enschede meewarige blikken naar mijn zijde. Dat dan nog afgezien van de vele obligate ‘oh-heb-jij-dan-ook-een-tractor’- en ‘ah-leuk-met-vuurwerk’-opmerkingen vooral opmerkingen over de afstand. Met de topografie van de gemiddelde man zit het niet zo snor: de een denkt Enschede ergens in de buurt van de grens met Polen, de ander is weer van mening dat als je in Arnhem bent, je ‘in de buurt’ bent. Nouja.
Maar de treinreisjes die ik er geregeld heen maak (of vandaan maak, beter gezegd) zijn nooit een storende factor geweest. Ik ga dan wel nooit op weg zonder iPod, fruit & Pers (voor de puzzels) en op die manier is zo’n reis zo om. Zelfs als ze het weten te presteren storing na storing te geven, dan weet ik meestal nog wel mijn gezicht redelijkerwijs in de plooi te houden. Niet vandaag.
Want vandaag werd ik in mijn reis gezelschap gehouden. Zonder uitnodiging. Het was in Amersfoort dat ik in de vierzitter ging zitten, in gedachte het rijk alleen. Dit bleek helaas niet waar. In eerste instantie omdat NS in al haar wijsheid had besloten dat er maar één treinstel naar Enschede zou gaan en derhalve de coupe overmatig gevuld was. Maar ook omdat al spoedig uit het toilet een mannetje opdoemde. Nu is het alweer bijna lente, zoals u ook aan het weer kunt zien, dus deze meneer had zich bediend van een paar sandalen. Laten we hem daarom maar sandalenman noemen.
Het leek allemaal zo onschuldig. Ik pak een tijdschriftje uit mijn tas welk ik zojuist had aangeschaft en de reis zou eeuwig mogen duren (nouja, tot het blad uit was). Ware het niet dat dit blad een zogeheten ‘doelgroepblad’ was, d.w.z. een blad gericht op den man die ook op mannen valt.
Dat was (helaas) ook sandalenman opgevallen. En sandalenman was helaas ook het type dat daarvan op precies de onjuiste wijze gebruik van wist te maken. Terwijl ik zeer diep in gedachte verzonken uit het raam zat te staren met op de oren het prachtige Sara Smile van Daryl Hall & John Oates (mooi, zie link onder!) dacht sandalenman een versierpoging te moeten ondernemen.
Voor wie dit niet kent ofwel ziet ofwel herkent, je hebt mannen die zich in hun pogingen mannen te versieren bedienen van een wat ik noem ‘cheesy’ blik. Niet ontoevalligerwijs kwam ik dergelijke figuren in bepaalde gelegenheden (Montmartre) vaker tegen dan in andere gelegenheden. Nu zullen er vast mensen zijn die voor iets dergelijks gevoelig zijn, echter sommige mensen ook niet en tot de laatste groep behoor ik al enige tijd met veel plezier, genot & geluk, dientengevolge ik ook niet zo snel in bepaalde gelegenheden te vinden ben.
Nou was sandalenman inderdaad ook een persoon van de cheesy methode. Nog een nadeel van de cheesy-methode is dat deze vaak nogal hardnekkig en nadrukkelijk wordt toegepast. Zo ook door sandalenman. Deze versierpoging duurde van grofweg Barneveld tot aan Enschede. En dan zat er ook nog een hele hoop ellende voor ons: goederentreinen, stoptreinen, weet ik wat voor treinen, het vertraagde ons behoorlijk.
Dit gaf sandalenman kans om in al zijn pogingen aandacht van mij te krijgen zelfs zijn handjes smekend samen te vouwen, recht in mijn ogen kijkend in het geval ik in zijn richting keek. Helaas voor sandalenman keek ik daar niet. Want ik keek uit het raam, naar mijn bagage, naar de vloer, naar mijn mandarijn (waar hij ook met spanning naar zat te kijken), of eigenlijk naar alles wat de blik van sandalenman kon afwenden.
Desondanks maakte dit de reis er niet plezieriger op. Waarom mij dit uitgerekend zou moeten overkomen was dan ook hetgeen ik mij dikwijls afvroeg, maar ik was opgelucht toen ik aan het eind van de rit in een zeer hoog tempo mij kon losschudden van sandalenman.
En nu maar hopen dat sandalenman geen weblogs leest.
